Het woord dat voorrang heeft boven alle woorden is het werkwoord  h y h (hájah) of eigenlijk:
 h y w h (hawjah: geschieden, aanwezig zijn). Het zou op zich zelf al voorrang moeten hebben omdat het één van de meest voorkomende Bijbelwoorden is: 3549 keer! Er is maar één woord dat hájáh in dit opzicht ver overtreft:  r m a (‘ámar: zeggen, spreken), dat het respectabele getal haalt van 5298! Hájáh en ‘ámar hebben ook iets met elkaar. Meteen in het eerste Bijbelhoofdstuk worden ze gekoppeld: ‘en God zei: er geschiede licht!’, ‘en God zei: er geschiede uitspansel!’, ‘en God zei: er geschiede lichten aan het uitspansel’ (Gen. 1:3,6,14). Het spreken van God brengt de geschiedenis op gang, de scheppingsgeschiedenis en de menselijke geschiedenis!

In de Hebreeuwse Bijbel is ‘él of ‘elohim een grootheid die ons ver overstijgt in ruimte en tijd. Het woord  ~ y hi ol a/‘elohím is taalverwant met  h l" ae‘eláh: grote boom. Wij zijn nietige wezentjes vergeleken bij een volgroeide, oude beukenboom, die hoog boven ons uitrijst, die met zijn wortels diep beneden ons is en die al jaren, soms honderden jaren voor ons bestond en die er ook nog is als wij allang gestorven zijn. Zo is de God der Hebreeën een Grootheid Die ver boven ons uitreikt in ruimte en tijd.

Meteen al in het begin van de Bijbel is sprake van het hart van God en van Zijn hartzeer, Zijn innige verdriet, over de verwildering van Zijn wereld: ‘toen ‘JH zag … dat al wat de overleggingen in het hart van de mens voortbracht slechts boos was …. smartte Hem dit in Zijn hart (Gen.6:5,6). Wat is het hart en heeft God echt een hart? Ons hart is de locatie van onze geest, de plek waar onze diepste drijfveren zich bevinden en waar het eigenlijke denken zich voltrekt. Want we denken niet met onze hersenen, maar met ons hart; in de hersenen werken we logisch uit wat er innerlijk bedacht is. Heeft God een hart? De Bijbel spreekt niet alleen over het hart van God, maar ook over Zijn ogen en oren: ogen die ons kunnen zien, oren die ons hun kunnen horen, en over Zijn handen die Zijn volk hebben gedragen, over Zijn machtige arm die de kinderen Israëls heeft bevrijd en over de voeten die Hij bovenop Zijn vijanden zet. Wij denken vaak dat dit een metafoor is, een wijze van spreken, een zogenaamd mensvormig spreken over God. Maar het is net andersom! De Bijbel spreekt niet mensvormig over God, maar Godvormig over de mens: ónze oren zijn een metafoor! De echte oren heeft God, onze oren zijn een afbeelding van de Zijne. Immers Hij schiep de mens naar (met) Zijn beeld, als Zijn gelijkenis en Hij wil dat wij met onze oren en ogen, met onze mond hetzelfde doen als Hij, dat we op Hem lijken. Dat ook ons hart op Zijn hart gaat lijken, dat daar dezelfde gezindheid heerst, dat daarin dezelfde geest huist.

Er is geen naam die zo vaak voorkomt in de Bijbel als l a r f y Israël : 2512 keer. De eerste keer in Gen.32 waar Jaäkov na een langdurige, nachtelijke strijd met een goddelijk wezen de naam Jisraël krijgt: ‘Uw naam zal niet langer Jaäkov zijn, maar Jisraël, want gij hebt vorstelijk gestreden met God en mensen’ (Gen.32:28).