Israël is niet één van de 70 volken, geen aparte tak van een Semitische stam. Israël is een geheel nieuw ontwerp, een aparte schepping: uit één echtpaar, de stokoude Abram en Sarah, schiep God een geheel nieuw volk. Hij riep Abram en Sarah weg uit de kring van hun familie in Ur, zelfs hun neef Lot moesten ze laten gaan. Uit dit versleten, volledig onvruchtbare tweetal riep God de stamvader van Israël te voorschijn. Een schepping apart, een ‘chen’ (gein, genade), een lachverwekkend wonder. Jitschaq, de naam van Israëls stamvader betekent letterlijk: Hij, Israëls God, lacht (zie ook Ps.2: 4). Deze stamvader is niet alleen de belichaming van Gods Lach, maar ook van Zijn Liefde: op de berg Moria werd deze stamvader (= Israël zelf) bevrijd door een Offerlam, een verrassend verschijnsel waarin de vergevende Liefde Gods, Zijn Zelfovergave gestalte nam. Israël leeft van genade en nergens anders van, de bestaansgrond van dit aparte volk is Gods vergevende, bevrijdende Liefde: Hij is met hen, draagt hen, vereenzelvigt Zich met hen, verplaatst Zich in hen, neemt hun schuld op Zich en draagt die weg.