Mens zijn is onderweg zijn. De levensweg van ieder mens persoonlijk en van de mensheid als geheel is een pelgrimstocht, een óptocht, een álijah.  Met miljarden tochtgenoten bewegen we ons door de tijd. Door deze geheimzinnige stroom  die ons onweerstaanbaar meevoert, van de ene dag in de andere, jaar in jaar uit.  

En waarheen zijn we op weg? We bewegen ons op twee sporen die verschillend verlopen maar die uiteindelijk op één punt uitkomen. Er is een persoonlijk spoor, ieder mens gaat zijn  eigen unieke weg, en er is een gemeenschappelijk spoor als mensheid, als volk en volkerenwereld. Maar beide sporen mogen eindigen op één en hetzelfde punt: Tsion.

Het woord  % l h  halakh is volledig gekleurd door de geschiedenis van Israëls God met Zijn volk. Abraham wordt met dit werkwoord weggeroepen uit zijn geboortehuis: ga! naar het land dat Ik u wijzen zal (Gen. 12:1). Namens God spreekt Mozes dit werkwoord tegenover Farao, Israëls verdrukker: ‘laat Mijn volk gaan! (Ex. 10:3). En als het volk wegtrekt, gaat God zelf voor hen uit (Ex.13:21).

De hele woestijntocht zelfs wordt getypeerd als een gaan met God, als een wandeltocht met Hem: ‘veertig jaar ging Ik met u (deed Ik u wandelen) door de woestijn’ (Deut.29:5). Steeds ging Hij voorop als hun % l m melekh: Koning (er is woordverband tussen  % l m  en  % l h: de koning is degene die voortdurend voorop gaat!). Telkens wanneer de Koning verder trok, wanneer de Wolk van Zijn Aanwezigheid zich ophief, braken ook de kinderen Israëls op en wandelde het hele volk met Hem mee (Ex.40:36). Een ontroerend gegeven: een hele volksgemeenschap als pelgrims op weg naar het Beloofde Land, wandelend met God.