De God der Hebreeën is ‘echad, enig, uniek. Hij is niet één van de vele volksgoden of scheppingsmachten (‘elohim of tsêbha`oth), Hij is niet de God van de filosofen, niet te vereenzelvigen met het meest algemene, met wat in heel de schepping en in alle mensen aanwezig is, de oerstof, de oervonk. De God der Hebreeën is met niets en niemand te vergelijken. Hij is de Schepper van hemel een aarde, Hij is niet een ‘elohim, maar dé Elohim, oneindig hoog verheven boven alle andere goden: Hij is Heer der hemelse machten, Adonaj tsêbha`oth. Zoals een kunstenaar onvergelijkelijk ver verheven is boven zijn kunstwerk - tussen Chagal en de ramen van Chagal is een onbeschrijfelijk groot verschil, dat zijn twee totaal verschillende werkelijkheden - zo is Israëls God een radicaal andere Werkelijkheid dan de onze. Hij is volslagen uniek en Hij openbaart zich ook in het unieke: in unieke scheppingsverschijnselen, geen blaadje aan de boom gelijk, in unieke mensen, in het unieke volk Israël, in de unieke gestalte van Jehoshua` van Nazareth, in de unieke vereniging der volken rondom de ene, unieke Rots Tsion in het hart van de unieke stad Jeruzalem (Jes.2:1-4).